Reisverhaal Oktober 2009

Dag 1 - maandag 12 oktober

De vlucht naar Addis is vlekkeloos verlopen. Op tijd de lucht ingegaan, natuurlijk heerlijk eten gekregen aan boord en uren geslapen. Okee, dat laatste klopt misschien niet helemaal... In ieder geval, rond 7u staan we gepakt en gezakt in Bole Airport. Na een hartelijk ontvangst door Firehun gaan we eerst onze bagage afzetten bij het Guesthouse. We rijden door de stad en het is zo vreemd om hier terug te zijn. Ondanks het feit dat het voor mij nog maar de tweede keer is, voelt het toch wat vertrouwd. De straatbeelden, de mensen, de sfeer... Overweldigend maar fijn om hier te zijn. We laden onze bagage uit en nemen de tijd om een lekker vers broodje met (Belgisch) beleg te eten. En het smaakt!

Om 11u worden we opgehaald en rijden we naar de Head Office van Siddartha. Samen met Firehun hebben we de planning van de week overlopen. Uiteraard proberen we zoveel mogelijk te doen in het weekje dat we hier zijn. En vandaag staat al een bezoek aan Little Heaven First House en Second House op het programma. Maar eerst moeten we onze tickets naar Gondar nog reserveren en geld wisselen. Op naar het vertrouwde Hilton Hotel.

Na de lunch halen we eerst een zak snoep op en dan rijden we richting Little Heaven First House. Als we aan de poort staan, krijg ik toch al de nodige kriebels in de buik. We hebben er al zoveel over gelezen en gehoord en nu staan we hier dan echt. Het huis doet bekend aan, van alle foto’s die we gezien hebben. De eerste die ons komt begroeten is Sister Saba maar al snel volgen de eerste kinderen. Iedereen wil een dikke knuffel en die krijgen ze natuurlijk van ons allemaal. We worden mee naar binnen genomen, krijgen een plaatsje op een bank en het volgende kwartier zijn we bezig met... knuffelen! Eén voor één komen de kinderen erbij, tot ze er alle 25 zijn.

Eén van de verzorgsters is gestart met een koffieceremonie en, eerlijk, het is de beste koffie die ik in Addis al gedronken heb vandaag. Wat later wordt de muziek opgezet en de kinderen voeren met veel overtuiging een aantal dansjes op. Ze zijn schitterend om te zien. Bijna ongemerkt zijn er ondertussen links en rechts van mij twee meisjes wat dichterbij geschoven. Mijn twee armen eromheen (jammer dat ik er maar twee heb) en ja hoor... knuffelen.

Als de dansjes opgevoerd zijn, neemt Saba ons mee door het huis. We zien de kamer waar alle medicatie staat en de speelkamer. En daarna mogen de kinderen ons hun kamers laten zien. Het kan niet snel genoeg gaan voor hen en we worden dan ook meegesleept naar hun bedje, hun knuffelbeertje... Er worden boekjes uit de kast  gehaald en wij halen onze beste tekentalenten boven.  Voor we het weten zijn er bijna twee uur voorbij. Nu moeten we echt wel vertrekken. Iedereen krijgt nog een dikke knuffel voor we in de auto stappen en naar Little Heaven Second House rijden.

Hoe zullen ze daar reageren? De kinderen zijn natuurlijk al wat ouder en ik verwacht een wat gereserveerder ontvangst. Als we uit de auto stappen, zitten de kinderen allemaal nog netjes te werken maar van zodra we binnen komen, beginnen ze allemaal te zingen. En ook hier krijgen we van iedereen een knuffel en er waren stevige knuffels bij. Ze zien er allemaal geweldig uit.

Alle banken worden aan de kant geschoven en er worden er wat extra bij gehaald zodat iedereen een plekje heeft. In de kamer hangt een bord tegen de muur dat ze al mooi versierd hebben. We schrijven er allemaal één voor één onze namen bij en met enige hilariteit worden de namen van de nieuwkomelingen opgezegd. ‘”Johan” klinkt redelijk als “Johan”, “Marleen” is “Marlie” geworden en “Anne” klinkt als “Annie”. Zij zullen onze namen in ieder geval veel sneller kennen als wij die van hen maar we gaan het wel proberen. Natuurlijk wordt ook hier de muziek opgezet en drie van de jongens en drie van de meisjes brengen twee prachtige dansen. Deze keer met aangepaste kledij. We krijgen ook van alle kinderen een of meerdere schoolschriftjes te zien.

En dan zijn we toch zeer nieuwsgierig om de nieuwe kamers te zien. Eerst de meisjeskamers en dan de twee jongenskamers. Ze zien er allemaal zeer netjes en opgeruimd uit. Met enige trots laten ze ook de binnenkant van de kasten zien. Wat een heerlijke kinderen!

Wanneer Firehun aankondigt dat het tijd is om te vertrekken, het is ondertussen 18u15 en al donker buiten, wordt meteen gevraagd wanneer we terugkomen. Wel, morgen al! En als ze dan ook nog horen dat we hen zaterdag meenemen op een uitstapje zijn ze superenthousiast. Maar waar we naartoe gaan, dat blijft nog een geheim. Ik kijk er in ieder geval zelf ook al naar uit.

Rond 18u30 komen we terug ‘thuis’. We maken met de guard nog even een korte wandeling naar een bakkertje en als de lekkere broodjes verorberd zijn, is het bedtijd! Het is nauwelijks iets na 19u en we liggen al in ons bed. Een goede nachtrust zal ons deugd doen want morgen hebben we weer een druk programma. We gaan drie projecten van Siddartha bezoeken en daarna shoppen voor de scholenpakketten van Dertiende ster. Jaja dames in het verre België, het is zover. En het plan is om morgen ergens een lekkere injerra te gaan eten... als we daar tegen ’s avonds de energie nog voor hebben natuurlijk.

Het bezoek aan Little Heaven Second House heeft toch veel indruk gemaakt op mij. Het zijn toch ook een beetje “onze kinderen” en het is fantastisch om ze in levende lijve te zien. Ik ben blij dat we nog een paar keer terug gaan deze week. Vandaag hebben we nog geen kadootjes meegenomen (behalve wat snoepgoed) maar dat gaan we de volgende dagen zeker doen.

 

Dag 2 - dinsdag 13 oktober

Dinsdag zijn we begonnen bij de ladies van Addis Hiwot. De coördinator gaf ons met veel plezier een rondleiding. De dames waren hard aan het werk maar stopten graag om ons te begroeten. Er wordt uitgebreid gekust en iedereen wil graag op de foto. We hebben er ook de eerste aankopen gedaan voor onze scholenpakketten: prachtige sjaals en traditionele kinderkledij.  Ook Ediget Fana staat deze voormiddag nog op het programma. Erg lang kunnen we dus niet blijven. We nemen dan ook afscheid en rijden door naar het volgende project.

Onze chauffeur rijdt door de meest avontuurlijke straatjes maar zet ons wel netjes voor de deur af. Als we voor de poort staan, weet ik niet goed wat te verwachten maar het blijkt een leuk huis te zijn met een groen tuintje. Omdat er net een aantal moeders het programma hebben doorlopen en er nog geen nieuwe bij gekomen zijn, is het er redelijk rustig. Elias vertelt ons wat meer over het project en laat ons de verschillende ateliers zien. Net als in Addis Hiwot houden ook deze dames van iets zoets. Zelf zo erg dat een paar van hen stiekem om een tweede portie terugkomen... Gelukkig hebben we meer dan genoeg snoepjes mee.

In de namiddag staat nog een derde project van Siddartha op het programma, nl. Andinet.  Eerst gaan we langs bij de jongens die al voor het tweede jaar in het project zitten. Zij zijn aan het werk in het metaal- of het houtatelier. De jongens van het eerste jaar die de circustraining volgen, zijn speciaal voor ons wat langer gebleven. Met veel “drive” geven ze het beste van zichzelf. Indrukwekkend wat ze al kunnen na 10 maanden. Ze zijn terecht zeer fier over wat ze kunnen.

Na het bezoek aan Andinet rijden we terug naar onze vaste stek. We laten er alle overbodige bagage achter. Enkel wat geld nemen we mee en twee “bodyguards”. We gaan namelijk te voet naar de Merkato om inkopen te doen voor de scholenpakketten. Eerst proberen ze ons nog mee te nemen naar de toeristenwinkeltjes maar we maken hen duidelijk dat dat niet de bedoeling is. Uiteindelijk gaan ze met ons dan toch de kleine straatjes in. Echt onveilig is het niet maar het was toch fijn om de begeleiding te hebben. Tijdens onze tocht is er zelfs nog een derde bodyguard bij gekomen. We hebben nog niet alles gevonden wat op ons lijstje staat, maar het is alvast een goed begin.  

We wandelen met onze boodschapjes terug naar onze vaste stek en maken ons klaar voor een tweede bezoek aan Little Heaven. We krijgen alweer een warm onthaal en spelen samen met de kinderen een gezelschapspel. Ik probeer de namen te onthouden van de kinderen die aan ons tafeltje zitten. Het zijn er maar drie en toch is het moeilijk. Is de hoogte waarop Addis ligt een goed excuus? We hebben vandaag ook de kadootjes mee die Kathy gemaakt heeft, het tekengerief van Liesbet en de ballen. Ze zijn superblij met de kadootjes en met de belofte dat we vrijdagavond terugkomen, nemen we afscheid.

 Vandaag hebben we nog één ding in de agenda staan en dat is een afspraak met Lieven Corthoudt aan een lekkere injerra. We waren de laatste klanten in het restaurantje en als we rond 21u15 terug buiten staan, zijn we ook nog bij de laatsten op straat. We stappen snel een taxi in en rijden terug naar “huis”. We leggen nog het een en ander klaar en kruipen dan snel ons bed in. Voor de trip naar Gondar moeten we vroeg ons bed uit.

 

Dag 3 - woensdag 14 oktober

Om 4u30 loopt de wekker af. Nog even blijven doezelen maar dan moeten we toch echt ons bed uit, inpakken en huppekee naar de luchthaven. De security, het inchecken en boarden gaat allemaal zeer vlot. Het vliegtuig(je) naar Gondar blijkt een propellorvliegtuig te zijn. Klein maar gezellig... eigenlijk zit je zelfs beter als op het vliegtuig van Brussel naar Addis.

Als we in Gondar uit het vliegtuig stappen, lijkt het wel alsof we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Een klein luchthavengebouw, heuvels eromheen en... zuurstof! Wat een verademing. We worden er allemaal goed gezind van.

Binnen moeten we even wachten op onze bagage en ondertussen worden we aangesproken door een chauffeur. Of we een taxi naar Gondar zoeken? Eigenlijk wel. We hebben Nigisti niet meer kunnen bereiken dus moeten we het even zelf uitzoeken. Wanneer we hem vertellen dat we op zoek zijn naar Yenege Tesfa en Nigisti blijkt hij haar te kennen. Ze wonen blijkbaar bij elkaar in de buurt. Dat is dus een meevaller, hij kan ons aan de Head Office afzetten. Nigisti is gelukkig op kantoor en ze is blij ons te zien. Ze had ons telefoontje gemist en was wat ongerust over hoe we bij haar zouden geraken. We stappen binnen in haar kantoortje en stellen eerst onzelf en Dertiende ster voor. Ook Nigisti vertelt over de werking van Yenege Tesfa en vooral dan de Girls Shelter.

Momenteel zitten er al 12 meisjes in de shelter. Ze zijn allemaal tussen de 8 en 12 jaar. Ze wonen er samen met onder andere een guard en een “big sister”. In België vroegen we ons af waar dat voor staat maar het blijkt bijna letterlijk een grote zus te zijn. Samrawit is een meisje van 19 jaar, ze volgt nog een opleiding  en eigenlijk is ze een voorbeeld voor de jongere meisjes. Ze zorgt ook mee voor de meisjes en kan hen alles leren over hygiene enzovoort. 

 De meisjes die in de shelter wonen, zijn geen straatkinderen zoals de jongens maar waren voordien bedienden in privehuizen. Daar zijn ze dan verantwoordelijk voor het hele huishouden: poetsen, koken, wassen, voor de kinderen zorgen,... Vaak worden ze dan ook nog mishandeld door hun “werkgevers”. Omdat ze geen ouders meer heben en meestal ook geen andere familie, zitten ze in een uitzichtloze situatie. De meisjes die toch vluchten uit zo’n situatie, komen daarna in de prostitutie terecht. In samenwerking met de kebele (zoiets als een wijk) probeert Yenege Tesfa de werkgevers te overtuigen om de kinderen te laten gaan en naar de shelter te laten komen.

Na het korte overleg gaan we op weg naar de shelter. Een tiental meisjes zijn thuis als we aankomen. Zij gaan pas in de namiddag naar school. Zeer schuchter komen ze een handje geven. Het ziet er een zeer degelijk huis uit. De bedden van de meisjes staan in een kamer. Krap maar het lukt. Er is een keuken, badkamertje en eet/studeerkamer. Buiten hebben ze nog extra WC’s en een douche gebouwd. In het groene tuintje is ook nog een ruimte voorzien waar ze op vuur kunnen koken.

Omdat we beslist hebben om terug te komen als alle kinderen er zijn, blijven we nu niet heel lang. We willen met Nigisti ook nog graag de jongensshelter gaan bezoeken. Dat is een heel ander beeld als de meisjesshelter. Het is een huis met lemen muren en een golfplatendak. In de loop van het regenseizoen is een deel van de muren weg gespoeld. De herstellingen zijn wel gepland maar moeten nog gebeuren. De keuken staat naast het huis en is opgebouwd uit golfplaten. In de tuin staan de WC’s en een douche.

Wat de beide huizen wel gemeen hebben, is een prachtig zicht op het meer en vooral de sfeer die er hangt. De kinderen zijn familie geworden van elkaar en van de volwassen begeleiders. En dat is fantastisch om te zien en te voelen.

We hebben de twee shelters bezocht en binnen 1,5u hebben we terug afgesproken op de head office. Dus, tijd om even de toerist uit te hangen: we gaan de historische site met de overblijfselen van de kastelen bezoeken. Zo een uurtje rondlopen is wel eens leuk, anders. Om 13u30 staan we dan terug in het kantoortje. De chauffeur van vanmorgen is er weer om eens te bespreken wat we morgen gaan doen. Na wat afwegen kiezen we voor het volgende programma: vandaag vertrekken we rond 17u naar Debark. Daar gaan we dan overnachten om de volgende morgen verder te rijden naar Simien National Park. In de bergen gaan we dan een halve dag wandelen om morgenavond rond 17u terug in Gondar te zijn. En wat extra leuk is: Nigisti en Kassahun gaan met ons mee.

Nadat we de afspraken hebben gemaakt, gaan we nog snel wat eten. En eindelijk hebben we dan de tijd om een connectie met het internet te maken en het eerste verslagje door te sturen.

Om 17u staan we gepakt en gezakt klaar om te vertrekken. We kruipen met z’n allen in het busje en zijn helemaal klaar voor een rit van 3u over, naar verluid, hobbelige wegen. De eerste kilometer ging goed maar dan kwamen inderdaad de hobbelige wegen. Drie uur schudden in een busje waarvan de raampjes altijd open schuiven omwille van... het schudden. Een aparte ervaring. Vraag maar aan Johan en Anne die elke minuut een raampje dicht moesten schuiven. Het landschap was wel prachtig. Glooiende, groene heuvels. Onderweg hebben we ook veel geiten, schapen, ezels, koeien en paarden gezien, steeds met een herder erbij. Meestal waren dat kinderen, opvallend kleine kinderen. En dan denk je natuurlijk aan die kleine pruts thuis...

Vanaf 19u is het donker en het is dan ook nog eens beginnen regenen. Om 20u komen we aan in Debark. Het Gaint Lobelia Hotel (zoek de fout...) is onze rustplaats voor vannacht. We (Anne en ik)  krijgen een king size kamer, een kamer met dubbel bed met andere woorden. Maar wel met warm water en dan is het prima. Tot Anne wat later onder de douche stapt... niks warm water. Helaas...

Het was weer een goed gevulde en vermoeiende dag. Maar ik kijk al uit naar morgen. De bergen...

 

Dag 4 - donderdag 15 oktober

Vandaag kunnen we wat uitslapen… tot 7u. Ik hoop dat er nu wel warm water is in onze king size maar… helaas. Een koude douche dus en wat later is er helemaal geen water meer. Voor we vertrekken, gaan we nog snel even ontbijten: toast die ooit warm is geweest met wat boter en confituur. Niet echt een mega-ontbijt met de uitstap in de bergen in het vooruitzicht maar de injerra met vlees die Kassahun verorbert, is dan weer te veel van het goede.

Na het ontbijt stappen we terug in het busje en rijden we naar het kantoor om de toegang tot het nationaal park te regelen. We krijgen meteen ook twee begeleiders mee: een gids en een scout (met wapen). Onderweg naar de bergen kopen we nog wat drank en eten en dan zijn we echt vertrokken. Een uurtje rijden door het prachtige landschap en we zijn er: de bergen!

Van zodra we uit de auto stappen, worden we omsingeld door een groepje kinderen. Ze verkopen zelfgemaakte spulletjes waar we niet aan kunnen weerstaan. Onderweg komen we nog meer verkopertjes tegen. Wat we gekocht hebben, hou ik nog effe geheim. Dat horen jullie wel als we terug zijn…

En dan de tocht zelf. Twee en een half uur lang hebben we gewandeld van het ene verbazende uitzicht naar het andere. Prachtig gewoon. We hebben lammergieren gezien en ook een soort arend, dacht ik. De Veronica eagle of zoiets? Dat moet ik eens checken bij de collega’s in Planckendael. De wandeling op zich was wel heftig. Op 3200m hoogte stappen is toch net iets anders als een wandeling in de duinen. Maar ik heb het overleefd en ik ben ontzettend blij dat we het gedaan hebben.

Tijdens de tocht zijn we geen bavianen tegengekomen, jammer. We kunnen ze wel horen en met de hulp van een verrekijker ook zien zitten aan de andere kant van de ravijn. Maar op de terugweg (in het busje) zijn de “dierengoden” ons dan toch nog goed gezind. We komen een hele familie mantelbavianen tegen. Er lopen een paar prachtige mannetjes bij maar het zijn de stuntelende kleintjes die de aandacht trekken. Schitterend om te zien.

En dan begint de terugtocht naar Gondar, over dezelfde hobbelende wegen. Toppie! Bijna vier uur later staan we terug waar we gisteren vertrokken zijn. Nigisti heeft voor ons een hotelkamer geregeld en wat voor één! De kamers zijn pas twee weken in gebruik. Blinkende vloeren, nieuwe bedden, een douchecabine in de badkamer (echt waar!) én warm water. De hemel. Het is alvast iets om naar uit te kijken als we vanavond terug op de kamer komen. We zetten onze bagage af, drinken nog snel een sapje op het terras en vertrekken dan naar de taekwondoles waar zowel de jongens als de meisjes uit de shelters aan deelnemen.

Gedurende een uurtje zijn drie begeleiders bezig met de kinderen. De jongens volgen al een tijdje les en dat is er aan te zien. Voor de meisjes is het allemaal nogal nieuw en dat levert grappige taferelen op. Maar je ziet dat zowel de kinderen als de begeleiders er veel plezier aan beleven. Het kan alleen maar goed zijn voor hun zelfvertrouwen en algemene ontwikkeling. Het is ook opvallend om te zien dat het meisje dat gisteren zeer stilletjes in het kantoor zat te wachten om naar de shelter gebracht te worden, nu al tussen de andere kinderen in de les staat. Haar leven is helemaal veranderd op 24u tijd.

Op het einde van de les komt Samrawit hen ophalen. Normaal komt ze zelf ook naar de les maar vandaag voelt ze zich niet zo lekker. Ze neemt de kinderen terug mee naar de shelter. Daar gaan we ook naartoe maar we stoppen nog eerst even op kantoor. We gaan de truitjes ophalen en, zeer belangrijk, de overeenkomst met Yenege Tesfa ondertekenen. Nu is de samenwerking officieel.

Gepakt en gezakt vertrekken we naar de shelter. Het is ondertussen al pikdonker geworden. Wanneer we er aankomen, is duidelijk dat onze komst goed is voorbereid. Aan de voordeur staat alles klaar voor een koffieceremonie en de hele ploeg staat ons op te wachten. Ook de boekhoudster is erbij gekomen. De kinderen zitten netjes op hun bed. Gisteren werden we begroet met een verlegen handje, nu wordt er al een knuffeltje gegeven. Nigisti legt hen uit wie die vier “ferengi” eigenlijk zijn. En Wim maakt duidelijk dat we zeer blij zijn dat we dit samen met hen kunnen doen en dat we hen dankbaar zijn voor al het werk dat ze als team verzetten.

En dan is het tijd voor de kadootjes. We beginnen met de pakketjes die Kathy gemaakt heeft. Het is duidelijk dat de kinderen niet goed weten wat hen overkomt. Ze gaan één voor één met hun pakje naar Nigisti en zij moet het voor hen openen. De oogjes glinsteren als ze zien wat erin zit. Nigisti legt hen uit wat het allemaal is. Vooral wat er op de stickertjes staat, kennen ze meestal niet.

Anne maakt van alle kinderen een mooie foto. Ze haalt haar beste Amhaars boven om een glimlach op hun gezicht te toveren.

Als de foto’s klaar zijn, worden we verzocht plaats te nemen op de stoelen die buiten klaar staan. Blijkt dat de kokkin voor ons injerra heeft klaargemaakt. Dat is een verrassing. Na de eerste hap blijkt het een pikant gerechtje te zijn maar wel ontzettend lekker. Als mijn bord leeg is, heb ik de indruk dat mijn lippen in brand staan. Niets wat een stukje brood niet kan oplossen.  En ondertussen is één van de medewerksters begonnen aan de koffieceremonie. Heerlijke koffie is het.

Na ons gaan de kinderen aan tafel en kunnen wij wat bekomen van wat we vandaag allemaal hebben meegemaakt. Natuurlijk wordt er uitgebeid verslag uitgebracht over onze uitstap.

Wanneer de meisjes gegeten hebben, moeten we nog één ding doen en dat is het uitdelen van de truitjes. Bij hun aankomst in de shelter hebben de meisjes wat kledij gekregen maar veel is dat niet. De truitjes zullen dus zeker van pas komen. We zetten hen op een rijtje van klein naar groot en de truitjes worden gepast. Nog voor elk een snoepje en dan is het echt tijd om te vertrekken. De kinderen moeten gaan slapen en wij zijn ook moe. We nemen uitgebreid afscheid en vertrekken dan richting hotel.

Onderweg stoppen we nog even in een traditionele bar. Er wordt gedanst, gezongen en muziek gespeeld. Johan en Wim worden uitgenodigd om mee te dansen maar alleen Wim laat zich overhalen. Helaas hebben we daar geen foto’s van genomen… Ik zal het zo stellen: zijn techniek is nog niet perfect. En dan Anne… een grote blonde… een beletu… dat is altijd interessant. Een colaatje later staan we weer buiten, echt wel doodmoe.

Aan het hotel is het tijd om afscheid te nemen van Nigisiti en Kassahun. Ik ben blij dat we deze fantastische mensen hebben leren kennen. Ze doen geweldig werk en het is een eer om hen daarin te kunnen ondersteunen. We beloven hen dat we snel terugkomen en ondertussen via mail contact te houden.

Het is al laat, bijna middernacht,  we moeten er morgen weer vroeg uit (om 5u30) maar het idee van een warme douche is te aanlokkelijk om aan ons voorbij te laten gaan. Nog snel even genieten van het warm water en dan gaan we slapen. Morgen weer een nieuwe en drukke dag.

 

Dag 5 – vrijdag 16/10

Na een korte nacht, mét mug in de kamer, staan we om 6u weer in de Ethiopische buitenlucht. We wachten op de chauffeur die ons zou komen ophalen maar als er om 6u15 nog geen busje te zien is, stappen we in een gewone taxi. Nou ja, gewoon, de taxi was een belevenis op zich. Een korte omschrijving: een kleine auto, de deur aan de kant van de chauffeur valt open wanneer we door een putje of over een heuveltje rijden, de sleutel valt uit het contact maar toch blijft de auto rijden en na elke hobbel in de weg kijkt de chauffeur achterom om te zien of onze koffers niet van de bagagedrager zijn gevallen. Maar… we geraken op de luchthaven en dat is het belangrijkste.

Om 7u50 stijgt het vliegtuigje op. Deze keer vliegen we via Axum naar Addis. We zijn dus iets langer onderweg als woensdag maar dat heeft ook zijn voordelen. Onderweg kan ik wat werken aan dit verslag…

Het is 10u40 wanneer we landen in Addis. We nemen de taxi naar onze thuishaven en beslissen om het vandaag wat rustiger aan te doen. Een tuintje, een tuinstoel en tijd om een beetje in de zon te zitten. Meer moet dat niet zijn.

Twee uurtjes later is het toch weer tijd om in actie te schieten. Tijdens ons eerste bezoek aan Merkato hebben we niet alle inkopen gedaan. We gaan vandaag dus nog even terug op zoek naar de ontbrekende zaken. We starten aan onze tocht door Merkato met twee begeleiders. Deze keer wandelen we echt door de kleine, smalle straatjes. Veel te zien maar ook wij worden bekeken. En voor de verandering worden er eens van ons foto’s gemaakt. Na een uurtje of zo lopen er ineens twee “veiligheidsmannen” achter ons aan. Ik heb de indruk dat ze ons liever niet in de steegjes zien rondlopen.

Rond 15u vertrekken we dan richting school. We willen graag de school bezoeken waar de kinderen van Little Heaven les volgen. Ons bezoek is aangekondigd bij de directeur en Saba en Firehun gaan met ons mee. Wanneer we er aankomen, is het niet echt rustig in de school. De kinderen maken zowel in de klassen als buiten flink wat kabaal en dat wordt er niet beter op als ze ons zien. Onder begeleiding van de directeur gaan we naar twee klassen. De leerkrachten blijken niet meer aanwezig te zijn. Vanaf een bepaald uur hebben de kinderen “zelfstudie”.

Om 15u45 zit de school er dan echt op en lopen we met de kinderen naar Little Heaven. Hun schooluniformen gaan uit en het is tijd voor een snack. Ze krijgen een broodje met een soort pindakaas erbij. Ook wij krijgen er een stukje van. Best lekker eigenlijk.

De rest van de namiddag brengen we door met het spelen van gezelschapsspelletjes, karaoke, armbandjes maken enzovoort. Ook kijken we samen naar de film die Lieven gemaakt heeft. Ze hebben de beelden nog niet gezien en zijn natuurlijk nieuwsgierig.

Wat later is het tijd om te vertrekken. De kinderen gaan eten en wij trekken met Firehun naar een restaurantje. En dan… richting bed. Morgen moeten we om 6u15 opstaan. Om 7u worden we verwacht aan Little Heaven. Dan maken we samen met de kinderen, de medewerkers (een verzorgster, de guard en de dansleraar) en Lieven een leuke daguitstap.

 

Dag 6 – zaterdag 17/10

Rond  7u komen we aan bij Little Heaven. De bus staat al voor de deur en de kinderen lopen opgewonden tussen de bus en het huis. Ze zien er allemaal op hun best uit. Wat later komen ook Lieven en Saba aan. Nu nog wat eten inladen en we kunnen vertrekken.

We beginnen aan een tocht van twee uur. Onderweg zorgen de kinderen voor animatie. Ze zingen liedjes, vertelen verhalen en beginnen uiteindelijk ook te dansen. Zo vliegen die twee uur voorbij natuurlijk. En het is echt een uitstapje want we verorberen onderweg een stevige hoeveelheid snoep en koekjes.

De uitstap begint in het zwembad van Ambo. Een mooie en redelijk rustig plekje. Omdat het zwembad wordt gebruikt voor de trainingssessie van een paar zwemmers, gaan we eerst wat voetballen op een grasveldje. De drie “witte” mannen doen ook mee maar hebben al snel last van de hoogte. Zo goed is de conditie dan toch niet…?

Van zodra de trainingssessies stoppen kunnen de kids het water in. En ze hebben plezier! Ze beginnen in het ondiepe bad en na een tijdje worden de grotere kinderen meegenomen naar het grote, diepere zwembad.

Na het zwemmen, stappen we terug in de bus. We rijden door naar een waterval in de buurt. Daar zoeken we een mooie plekje uit voor een picknick. En wat voor een picknick! Injerra voor de kinderen en voor ons een aangepaste (vooral minder pikante) versie.  Na de lunch blijven we gezellig nog wat zitten. Rustig kijken naar de kinderen die aan het spelen en kletsen zijn. De radio staat ondertussen ook te spelen. Het is echt wel zeer gezellig.

Rond 16u30 vertrekken we terug richting Addis. De kinderen zijn nu een stuk rustiger. Ze zijn duidelijk moe en we nemen afscheid voor vandaag. Morgen is onze laatste dag… het afscheid zal zwaar zijn maar ik begin er nu toch ook naar te verlangen om terug thuis te zijn.

 

Dag 7 – zondag 18/10

Onze laatste dag in Ethiopië…

Vandaag kunnen we uitslapen tot 7u30. Wat een luxe. En er is ook nog redelijk warm water voor een douche. Een perfect begin van de dag dat dan nog gevolgd wordt door een lekker ontbijt (broodje aap…).

Deze voormiddag staan er nog wat praktische zaken op het programma. We gaan eerst even langs in het Amba om wat fotootjes af te geven. Daarna gaan we eens een kijkje nemen in een Art Gallery. En jaja, ik heb me laten verleiden. Ik neem twee mooie schilderijtjes mee naar huis.

Naast de galerij is een restaurantje waar ze zeer lekkere pizza hebben. Jammer voor de mensen die vanavond naast ons in het vliegtuig zitten… er zat namelijk nogal wat look in…

Voor we terugrijden naar onze logeerplek om nog wat cadeautjes op te halen voor de kinderen, stoppen we nog bij wat winkeltjes om de laatste inkopen voor onszelf en voor de scholenpakketten te doen.

Rond 16u komen we aan in Little Heaven. De kinderen zitten rustig te tekenen. Natuurlijk stoppen ze even om ons te begroeten maar daarna doen ze ijverig voort. Wat later krijgen we allemaal een hele stapel tekeningen. Bloemen, huisjes, kerken,… vanalles hebben ze voor ons getekend. Die tekeningen krijgen binnenkort een ereplekje.

Johan heeft vandaag z’n laptop meegenomen. Het is de bedoeling om wat foto’s te laten zien van onze uitstap naar Gondar en ook wat te vertellen over de meisjesshelter. We drukken hen wel op het hart dat we hen niet gaan vergeten.

En dan is het kadootjestijd! Ze krijgen allemaal een fleectrui die meteen gepast wordt. Hier en daar is een truitje en beetje te groot maar dat geeft niet. Net als in Gondar zijn de kinderen zeer gelukkig met wat ze krijgen.

Saba was er ook weer bij deze namiddag maar nu is het voor haar tijd om te vertrekken. Sister Saba is een geweldige vrouw. Ik heb enorm veel bewondering voor wat ze doet en ik hoop haar snel weer te zien.

We hebben gelukkig nog wel wat tijd om met de kinderen bezig te zijn. We dansen, spelen een groepspelletje,... Maar ook dat kan niet blijven duren. We moeten onze koffers nog gaan maken. Tijd om echt afscheid te nemen nu… en ja, daar komen dan meteen ook de eerste traantjes. Iedereen krijgt een dikke knuffel en een kus. En natuurlijk beloven we om snel terug te komen.

Firehun komt ons ophalen en brengt ons naar de kamers. We hebben nog even de tijd om onze valiezen te maken en mits wat puzzelwerk geraakt alles erin.

Ik heb een fantastische week achter de rug. Het landschap, de omgeving, de mensen, de kinderen,…  en ja, ook het reisgezelschap viel mee. Bedankt Johan, Leader Wim en Anne voor het fijne gezelschap.
 

Marleen